Wat is een ADHD-er

ADHD – een term die geregeld klinkt in de media en nieuwsartikelen. Waar de een het schaart onder een hip modebegrip is de ander van mening dat het een neurobiologische stoornis in het brein is. En waar de een zegt dat het een label is dat op veel te veel mensen wordt geplakt, is de ander van mening dat we nog maar slechts het topje van de ijsberg zien en dat vooral veel meisjes met AD(H)D onopgemerkt blijven.

Maar of ADHD nu in de mode is of dat er echt afwijkingen in het brein zijn: in alle gevallen wordt ADHD geschaard onder het kopje stoornis, probleem, ziekte of afwijking. En is dat wel terecht?

Natuurlijk, mensen met ADHD klachten kunnen hier veel last van hebben, concentratieproblemen hebben, impulsieve beslissingen maken, altijd op zoek zijn naar iets nieuws waardoor ze onrustig worden in hun hoofd en lichaam. Maar mensen met ADHD zijn ook heel creatief, hebben een grote fantasie, zijn gedreven en hebben volop energie. Problemen benaderen ze op een out-of-the-box manier. Antwoorden worden door hen op onverwachte plekken gevonden.

De vraag is dus: is ADHD een stoornis, of een toevoeging? Of is onze samenleving niet berekend op deze creatieve enthousiastelingen, waardoor ze moeilijk mee kunnen komen op de georganiseerde scholen en de gedetailleerde werkomgevingen. Ze zijn anders dan de gemiddelde Nederlander. Maar betekent dit dat mensen met ADHD dus een probleem of afwijking hebben?

Ik heb er geen enkele moeite mee om kenmerken onder de noemer van ADHD samen te voegen. Andere kenmerken worden samengevoegd onder de noemer introvert of extrovert. Maar ADHD als stoornis? Ik denk dat de geschiedenis zonder ADHD-ers minder rijk zou zijn geweest, sommige uitvindingen nooit gedaan zouden zijn en sommige doorbraken nooit bereikt zouden zijn zonder mensen met ADHD kenmerken: de vasthouders, de risiconemers. Wat dacht je van Winston Churchill, Walt Disney, John Lennon, Jules Verne, Albert Einstein, Pablo Picasso, Elvis Presley, Vincent van Gogh, Dustin Hoffman, Robin Williams, en Jim Carrey. Allemaal mensen “met AD(H)D”.

De Nederlandse samenleving is niet ingericht op ADHD-ers, maar moeten we dit hun kwalijk nemen, of onze samenleving eens onder de loep nemen?

Het wordt tijd om de ADHD-er te omarmen en hun sterktes tot leven te laten komen. Dit kan, door goede coaching, en af en toe wat extra ondersteuning op minder sterke punten.

(Klik hier voor meer info over ADHD coaching in mijn praktijk)